สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)
(หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า “สมเด็จโต”)
ชาติกำเนิดและวัยเยาว์
-
ชื่อเดิม: โต
-
เกิด: วันเสาร์ ขึ้น 12 ค่ำ เดือน 6 ปีมะโรง
ตรงกับวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2331 -
สถานที่เกิด: ตำบลไชโย จังหวัดอ่างทอง
(บางข้อมูลกล่าวว่าเกิดในพระราชวังเดิม ฝั่งธนบุรี) -
บิดา–มารดา:
มารดาชื่อ “แม่ชีเกศ” เป็นชาวบ้านไชโย
ส่วนบิดาเชื่อกันว่าเป็น สมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (รัชกาลที่ 2)
ทำให้สมเด็จโตมีเชื้อสายเกี่ยวโยงกับราชสกุล
การบรรพชาและอุปสมบท
-
สมเด็จโตบรรพชาเป็นสามเณรตั้งแต่ยังเยาว์
ศึกษาพระธรรมวินัยและภาษาบาลีที่ วัดอินทรวิหาร -
ต่อมาบวชเป็นพระภิกษุที่ วัดระฆังโฆสิตาราม
โดยมีพระอาจารย์เป็นพระเถระผู้ทรงภูมิธรรมในยุคนั้น -
ได้รับฉายาว่า “พรหมรังสี”
ซึ่งแปลว่า “ผู้มีรัศมีแห่งพรหมธรรม”
การศึกษาและปฏิบัติธรรม
สมเด็จโตเป็นพระนักปราชญ์ มีความแตกฉานใน
-
พระไตรปิฎก
-
ภาษาบาลี
-
ธรรมะเชิงปฏิบัติ
ท่านเน้นการสอนธรรมะให้เข้าใจง่าย เหมาะกับชาวบ้านทั่วไป
จึงมีคำสอนแนว “ธรรมะพื้นบ้าน” ที่ลึกซึ้งแต่เข้าใจได้ เช่น
“พูดดีเป็นศรีแก่ปาก ทำดีเป็นศรีแก่ตัว”
“มีสติอยู่กับใจ จะไปที่ใดก็ไม่หลง”
สมณศักดิ์และเกียรติคุณ
สมเด็จโตได้รับการยกย่องในหลายรัชกาล ได้แก่
-
รัชกาลที่ 3: เป็นพระเถระผู้ใกล้ชิดพระมหากษัตริย์
-
รัชกาลที่ 4: ทรงโปรดเกล้าแต่งตั้งเป็น
“พระธรรมกิตติ” -
รัชกาลที่ 5: ทรงสถาปนาเป็น
“สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี)”
ซึ่งเป็นสมณศักดิ์สูงสุดของพระสายคามวาสี
ผลงานและพระเครื่อง
สิ่งที่ทำให้ท่านเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ
“การสร้างพระสมเด็จ”
ซึ่งถือเป็น พระเครื่องชั้นสูงสุดของเมืองไทย
พระที่ท่านสร้างมีหลายรุ่น เช่น
-
พระสมเด็จวัดระฆัง
-
พระสมเด็จบางขุนพรหม
-
พระสมเด็จวัดเกศไชโย
รวมถึงท่านยังเป็นผู้นำในการก่อสร้าง
-
พระอินทร์แปลงยักษ์วัดอินทรวิหาร (พระใหญ่บางขุนพรหม)
ซึ่งเป็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่ท่านริเริ่มสร้างก่อนมรณภาพ
มรณภาพ
-
มรณภาพ: วันเสาร์ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 ปีมะเส็ง
ตรงกับวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2415 -
สิริอายุ: 84 ปี
-
พรรษา: 64 พรรษา
ร่างของท่านได้รับการเก็บรักษาไว้ที่
วัดระฆังโฆสิตาราม จนถึงปัจจุบัน
คำสอนสำคัญของสมเด็จโต
-
“อย่าพูดมาก ถ้าทำไม่ได้”
-
“ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นของแน่แท้แน่นอน”
-
“เงินทองของนอกกาย หายไปหาใหม่ได้ แต่ใจดีถ้าหาย ยากจะกลับคืน”
